Failure of the Ozaki Aortic Valve Reconstruction: Mechanisms, Infective Complications, and Strategies for Reintervention — A Critical Narrative Review
დავით მალიძე — MD, PhD, FESC
მედიცინის დოქტორი; ევროპის კარდიოლოგთა საზოგადოების ფელოუ (FESC)
ევროპის უნივერსიტეტის სრული პროფესორი; კლინიკური დიაგნოსტიკის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი; კლინიკა „ნიუმედის“ კარდიოლოგი
ვახტანგ შოშიაშვილი — MD, PhD
მედიცინის დოქტორი; თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ასისტენტ-პროფესორი
ანესთეზიოლოგიის, ინტენსიური თერაპიისა და ტოქსიკოლოგიის დეპარტამენტი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი
ანესთეზიოლოგი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პირველი საუნივერსიტეტო კლინიკა
კრიტიკული ნარატიული მიმოხილვა | 2026 წლის ნოემბერი
რეზიუმე
აქტუალობა. აორტის სარქვლის ნეოკუსპიდიზაცია ოზაკის მეთოდით წარმოადგენს ქირურგიული რეკონსტრუქციის ალტერნატივას, რომლის დროსაც პაციენტის საკუთარი, გლუტარალდეჰიდით დამუშავებული პერიკარდიუმისგან მზადდება ახალი სარქვლოვანი ფურცლები. დაბალი ტრანსსარქვლოვანი გრადიენტებისა და ხანგრძლივი ანტიკოაგულაციის არქონის უპირატესობას თან ახლავს მნიშვნელოვანი გაურკვევლობა გრძელვადიანი გამძლეობის, ინფექციური გართულებებისა და განმეორებითი ჩარევის ოპტიმალური ტაქტიკის შესახებ.
მიზანი. ოზაკის ნეოსარქვლის ადრეული და გვიანი უკმარისობის მექანიზმების კრიტიკული შეფასება, დიაგნოსტიკური მარშრუტისა და ქირურგიული ან ტრანსკათეტერული განმეორებითი ჩარევის არჩევანის განხილვა.
მეთოდი. ნარატიული სინთეზი მოიცავს ოზაკის პროცედურის უშუალო კოჰორტებს, მეტაანალიზებს, განმეორებითი ოპერაციების ჰისტოლოგიურ კვლევებსა და კლინიკურ შემთხვევებს; ასევე 2025 წლის ევროპის კარდიოლოგთა საზოგადოებისა და ევროპის კარდიოთორაკალურ ქირურგთა ასოციაციის სარქვლოვანი დაავადებებისა და 2023 წლის ევროპის კარდიოლოგთა საზოგადოების ენდოკარდიტის რეკომენდაციებს. უშუალოდ ნეოკუსპიდიზაციისთვის დადასტურებული მტკიცებულებები მკაფიოდ განასხვავებულია იმ რეკომენდაციებისგან, რომლებიც ზოგად აორტულ რეგურგიტაციას ან ინფექციურ ენდოკარდიტს ეხება. ეს ტექსტი არ წარმოადგენს სისტემურ მიმოხილვას და არ იყენებს UpToDate-ის ჯერ მიუწოდებელ მასალას.
შედეგები. 1,196 პაციენტის თავდაპირველ კოჰორტაში ათ წელზე განმეორებითი ოპერაციისგან თავისუფლება შეფასდა 92%-ით; სულ მცირე საშუალო ხარისხის რეგურგიტაცია ათ წელზე 6.6%-ს აღწევდა, მაგრამ ათწლიან დაკვირვებამდე პაციენტთა მხოლოდ მცირე ნაწილი მივიდა. 38 განმეორებითი ოპერაციიდან 17 დაკავშირებული იყო ენდოკარდიტთან, 18 — სტრუქტურულ დეგენერაციასთან, ორი — ნაკერის დაზიანებასთან და ერთი — რგოლის დილატაციასთან. ადრეული მძიმე რეგურგიტაცია შეიძლება განვითარდეს ფურცლის გახევის, პერფორაციის, კომისურული დეჰისცენციის ან ინფექციური დესტრუქციის გამო. გამოსავლის განსაზღვრას სჭირდება ტრანსთორაკალური ან ტრანსეზოფაგური ექოკარდიოგრაფია, საჭიროებისას გულის კომპიუტერული ტომოგრაფია, ინფექციის მიკრობიოლოგიური შეფასება და გამოცდილი მულტიდისციპლინური კარდიოლოგიურ-კარდიოქირურგიული გუნდი-ის მონაწილეობა.
დასკვნა. ნეოსარქვლის უკმარისობა არ არის ერთიანი დიაგნოზი. მისი კორექცია უნდა ეფუძნებოდეს დაზიანებული სტრუქტურის განსაზღვრას, ინფექციის არსებობას, აორტის ფესვის ანატომიას, ჰემოდინამიკურ სიმძიმესა და მომავალ სიცოცხლისეულ სტრატეგიას. ლოკალური არაინფექციური დაზიანება ზოგჯერ რეპარირებადია; ფართო დესტრუქცია, ენდოკარდიტი ან არასაიმედო ქსოვილი ხშირად მოითხოვს სარქვლის ჩანაცვლებას.
საკვანძო სიტყვები: ოზაკი; აორტის სარქვლის ნეოკუსპიდიზაცია; აორტული რეგურგიტაცია; ენდოკარდიტი; ფურცლის გახევა; კომისურული დეჰისცენცია; განმეორებითი ოპერაცია.